Afgelopen week werd een demonstratie vanwege bedreigingen afgelast.
Mag ik zeggen dat ik dat een schanddaad vindt? En mag ik vragen waar al die zelfverklaarde vrijdenkers toch zijn?
Mag ik zeggen dat ik begrip heb voor mensen die in Sinterklaas hun surrogaatvader zien, maar dat het onkies is om anderen daarvoor te bedreigen?
Mag ik zeggen dat de vrijheid van meningsuiting naast zijn formele betekenis, ook inhoudelijk gewaarborgd moet worden door voorwaarden te scheppen waarin een vrij debat kan gedijen?
Mag ik zeggen dat ik tegen het recht op het dragen van een verkracht-mij-niet-doekje in de publieke ruimte bezwaar maak, maar het in het private domein zal verdedigen?
Mag ik zeggen dat ik vind dat lieden die vinden dat zij het recht hebben anderen voor geitennneukers uit te maken, maar de muzelman het recht van spreken willen beletten hypocrieten vindt?
Mag ik zeggen dat ik het recht zal verdedigen om een opruiend boek in je kast te hebben, maar ook het recht zal verdedigen van de politicus die dat in de ban wil doen?
Mag ik zeggen dat lieden wier fanatisme onevenredig is aan hun gevoel voor humor en zelfrelativering het grootste gevaar voor een samenleving vormen?
Kortom, mag ik zeggen dat ik ook het recht verdedig van meningen die niet de mijne zijn?
PS Als het antwoord op al dezer vragen bevestigend is, bent u van harte welkom op mijn blog. Anders trouwens ook, stupid! Anders zou ik de stelling van dit prachtig retorisch hoogstandje dat u stiekem vanaf u kantoor aan het lezen bent, ja ik ken u beter dan vandaag, ondergraven.
